Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Toppenroute Utrechtse Heuvelrug & Co.

Het einde van de duivels challenge komt in zicht. En tegelijk komt het begin van mijn vakantie dichterbij. Het is nu juli en de 11e zijn mijn vijftig dagen om. Dan moet de challenge volbracht zijn. Nu is het zo dat dat me niet gaat lukken. Door nogal stressvolle studieweken vol deadlines én een tentamenweek, kreeg ik het niet voor mekaar om de reeks 4x 26.64 km ook nog in te plannen voor de 11e. Jammer, but who cares. En aangezien de reeks drie keer dubbel nu ook voltooid is, staat alleen de 66.6 km nog te wachten. YIEEEHAAA!

Die drie keer dubbel was een leuke. Waar je normaal gesproken voor een ultra toch een paar dagen of een week in de taper-modus gaat en rust houdt, was daar hier geen sprake van. Een 6 en een 13 waar we het niet eens over gaan hebben. Die waren slechts een kruimeltje van het hele brood en voelden alsof het brood al meer dan een week oud was. Op maandag moest ik 26.64 km. In de ochtend had ik een gedachteslurpend virtueel tentamen, dus het moest daarna. Na een tijdje computerstaren heb ik meestal wel de behoefte om stoom af te blazen in een rondje. Helaas viel dat nu tegen. Een kronkel in mijn brein stribbelde tegen en bleef tegenstribbelen. Hoe kon ik nou geen zin hebben? Letterlijk het allereerste wat ik in m’n vakantie kon doen was rennen en dat wilde ik niet?! Stel je niet zo aan! Waarschijnlijk was alle drukte van de laatste tijd funest, waardoor chillings toch aantrekkelijker waren dan inspanning.

Echter, toen ik eenmaal onderweg was, vloog ik. Het ging bijna vanzelf. De route in mijn horloge zei Bunnik, jaagpad en Odijk en zo ontdekte ik een hele nieuwe looproute met paadjes waar ik vaak vlakbij maar nooit eerder echt op was geweest. Het pad volgde de Kromme Rijn, met krakende bruggetjes en eenzame vissers die naar de watervogels keken. Het was rustgevend en verrijkend. Ik keek mijn ogen uit. Er zat veel wind, wat het hele moment nog fijner maakte. Langs het water stonden bloemen en koeien en er vlogen vlinders. Er liep een hond met een schattig mensje aan de lijn. Of andersom. Whatever. Bij een kamperend stel sloeg ik rechtsaf de bossen uit en de weilanden in. Het was een paadje waarvan je 100% zeker weet dat niemand anders het kent, en vervolgens weet je net zo zeker dat dat complete onzin is. Maar dat specifieke gevoel blijft hangen, vrijheid.

De laatste helft was vooral asfalt, minder mooi. En ik had wellicht iets teveel in het eerste deel gegeven. Tegen een uur of 18 kwam ik thuis. Blij en voldaan, zoals altijd. Een goeie rush runnershigh steeg naar mijn hoofd. Een smoothie van 2 bananen, bevroren aardbeien en bietjes moesten mijn spieren laten herstellen. Want iets meer dan 12 uur later zou ik weer op pad gaan. Dubbel zo ver…

Mijn eerste plan was om de vroegste bus naar Doorn te pakken, die van 6u00. Vervolgens bedacht ik dat ik gewoon de hele dag de tijd had en dat een paar uurtjes extra slaap geen kwaad konden. Om die reden stapte ik pas om 9u24 uit de bus in het centrum van Doorn. Daar zou de dag starten. De route die ik had uitgezet voldeed aan de challenge van Mudsweattrails: alle 14 toppen van de Utrechtse Heuvelrug zaten erin verwerkt. De eerste daarvan was de Doornse Kaap, waar ik al vele keren de uitzichttoren heb beklomen. Ruiterberg, Zuilensteinse berg, Vlakke berg, allemaal bergen die toch eigenlijk echt geen bergen zijn. Maar zelfs de Vlakke berg is echt echt echt niet vlak.

De eersten van deze toppen liep ik fluitend naar boven (grapje, ik kan niet fluiten). Ondanks de kilometers van de dagen ervoor ging het toch best soepel. Het was mooi en ik genoot van de rust die de natuur bracht. Even mijn hoofd losmaken uit alle stress van afgelopen tijd. Vakantie, natuur en rust inademen. Stress en vermoeidheid uitademen. Alles goed en alles groen.

Het fijne aan de route was dat ik steeds van bekend stukje naar bekend stukje liep. Bij Doorn heb ik vaak getraind voor het WJK Skyrunnen vorig jaar en ook liep ik daar de Devils trail. In Amerongen loop ik vaak de trail van Trailrunning Events rondom de Amerongse Berg en daar volgde ik ook een workshop van Mudsweattrails. In Elst ging ik vandewinter nog wandelen bij de Kwintelooijen. Naar Rhenen was ik met Dennis meegefietst toen hij weer zo’n zotte lange toer ging rijden aan het begin van de coronatijd. Ik had dus overal wel wat herkenningspunten, maar kende de route nog niet op m’n duim, waardoor er gelukkig nog genoeg nieuws te ontdekken viel.

Met 10 kilometer in de benen begon de heisa al: gebied afgesloten vanwege het vogelbroedseizoen… Niks aan te doen. Dan in plaats van rechtsaf maar linksaf gegaan, bleek dat pad helemaal rondom een meer te gaan. Wat extra kilometers kunnen nooit kwaad, maar zo vroeg op de dag al, dat leek me niet gunstig. In combinatie met wat kleine afwijkingen op de rest van de route resulteerde het uiteindelijk in 1 kilometer extra, dus de schade bleef beperkt.

Op de Koerheuvel in Rhenen was zelfs een ZigZagPad, net als in de echte bergen!!! Dat zijn mijn favoriete paden, en aangezien ik al aanzienlijk lange tijd niet zulke leuke mooie zigzagpaadjes had gelopen, werkte het erg goed op mijn humeur 😀 😀 😀 Vervolgens kwam ik bij centrum Rhenen uit en zag ik een grote pijl in de richting van de verzorgingspost! Yes! Ik volgde de pijl en zag dat je ook hier een winkelkarretje mee moest. Prima. Zo sjeesde ik de Jumbo door en kwam ik met wat cola, fruitsap en extra water weer naar buiten. Les van de dag: supermarkten zijn gewoon gigantische vp’s.

Door naar de Grebbeberg en zijn mooie trappen langs het water. Langs de rand van de berg verder naar de beren van Ouwehands Dierenpark. Van alle bergen in deze route zou ik de Grebbeberg het eerst kwalificeren als berg. Dit heeft geen specifieke reden, ik weet ook niet of die de hoogste is, maar voor m’n gevoel was deze berg gewoon het meest bergachtig. Langs een begraafplaats uit de tweede wereldoorlog liep ik verder, bovenlangs Rhenen, terug in de richting van de Kwintelooijen bij Elst. Het vat was leeg. In ieder geval mentaal. Toen ik me op 30 km al realiseerde dat de 25 km die ik nog moest best nog ver was, ging dat niet meer uit mijn hoofd. Die gedachtekronkel hield me anderzijds ook weer op de been, want als ik niet zou lopen zou ik er niet komen.

Gelukkig moest ik maar terug tot aan Amerongen. Daar zou ik de laatste van de 14 toppen beklimmen (de Hazenberg) en op de bus terug naar huis stappen. Bij de Amerongse berg in de buurt stuitte ik op een hertje, langs de rand van het pad, kauwend op wat bladeren of gras. Mooi. En mijn favoriete plekje, Het venster op de Betuwe verschafte mij een bankje. 50 km had ik al daar, en dan is het niet zo handig om op een bankje neer te ploffen. Maar zoals ik al zei, het is mijn favoriete plekje in dat bos, en het uitzicht was er zo mooi. Het begon toen ook lichtelijk te miezeren, de druppels voelden als een verfrissend koud washandje op mijn gezicht. Het was er stil en niemand verstoorde het moment. Ik was alleen en het voelde goed om daar alleen te zijn. Iets in mij (in dit geval bedoel ik niet de zere benen) wilde ook voor altijd daar op dat bankje blijven, zodat deze mooie dag nooit voorbij zou gaan. Een dag zonder zorgen, van terug gaan naar de essentie en tot mezelf komen in de natuur. Een dag van uitdaging, Clif bars eten, Tailwind slurpen en dingen overdenken en verwerken.

Was elke dag maar zoals deze. I wouldn’t mind.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: