Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com
Aan de slag

Retourtje Rhenen

Most people never run far enough on their first wind
to find out they’ ve got a second.
William James

Over een NS-trail zonder NS, bananenbrood, finishersbier in de achterbak van de auto, maar vooral over paps eerste ultra! Over een lange dag op de trails, van Station Driebergen-Zeist naar Station Rhenen, met wat omzwervingen hier en daar. En over de zere benen en de pinguïn-waggel die daar het gevolg van zijn.

Zoals hierboven genoemd begon en eindigde de dag bij station Driebergen-Zeist. Lange tijd heeft het daar op de schop gelegen met verbouwingen en aanleg van nieuwe wegen en andere dingen. Het bleek nu af te zijn en alles blonk mooi en rook nog bijna nieuw. Over een nieuw aangelegde fietsbrug renden we – zo fris en fruitig als we daar nog waren – parallel aan het spoor richting Bornia en Heidestein. Dat is een gebied waar ik regelmatig loop en veel paadjes ken. Jammer genoeg ging de route van de NS-trail nogal rechtoe-rechtaan via de kortste route naar het tunneltje onder de snelweg.

De zon scheen recht in ons gezicht. Ergens had ik gehoord dat het dit weekend schijtweer zou worden, maar daar bleek niks van waar te zijn. 18 graden en een zonnetje dat niet al te heet was.

Door het Grote Bos bij Driebergen-Rijsenburg liepen we verder. Langs een camping, waarbij een lang survival/obstakel parcours opgesteld stond. Mijn kinderliefde voor apenkooi maakte dat mijn hart sneller ging kloppen. Dat survivallen lijkt me echt top, misschien sluit ik me ooit nog wel eens bij zo’n vereniging aan, maar vandaag was niet het moment voor dat soort fratsen. Hoewel papa stoutmoedig zei dat ie op de terugweg wel even over dat parcours zou racen. But you know, prolonged endurance tames the bold *knipoog*.

Bij de Kaapse bossen begonnen ook de hoogtemeters meer te worden. Af en toe een steil en pittig klimmetje was fijne afwisseling van het eentonige tempo dat we hobbelden. Naar beneden was het wennen aan het gewicht van de waterzak die in mijn racevest op m’n rug zat. Een kilootje extra voel je toch. Maar ik wilde hoe dan ook voorkomen dat ik dorst kreeg omdat ik te weinig water mee had, en alleen de 2 flubberlfesjes van Salomon (2x 500mL) is voor deze afstand wel te weinig.

De kilometers gingen vrij rap voorbij. Pap en ik kletsten wat, volgden elkaar en bewust of onbewust zorgden we ervoor dat we allebei volhielden. We daverden aan een vrij constant tempo richting Rhenen.

In Rhenen aangekomen zochten we dezelfde Jumbo op als waar ik vorige week geweest was. Ik wilde water en cola en pap had mega stroopwafels. Wat extra suikers kon geen kwaad vonden we. Vanaf de Jumbo liepen we naar de Grebbeberg, de cola mee schuddend in onze racevestjes. Bovenaan de lange trap zochten we een bankje met uitzicht over de rivier. Even alles bijgevuld, mijn favoriete Tailwind tanken en Clif Bars eten, zo moet dat!

Voor we het doorhadden begonnen we al aan de terugweg. Die was voor het grootste deel hetzelfde, op een kleine omzwerving bij de Kwintelooijen na. Zo beschouwden we de wereld van beide kanten op één dag. Het verruimt je zicht en je ziet dingen die je eerst niet zag. En je vergeet dat je dingen al hebt gezien waardoor je je opnieuw kan verwonderen. Op die manier kan je jezelf een beetje foppen. En de momenten dat je het wel herkent, die koppel je aan de kaart om te weten waar je bent: dorpjes en natuurgebieden aftellen. Dan kom je er wel.

Na 50 km vochten we met alles wat we hadden. Zere benen, vermoeid lichaam, zware voeten. Pijn, alles en overal. Het werd stil van vermoeidheid. Enkel de benen schreeuwden en maakten nog geluid. Wij konden alleen nog zuchten en af en toe eens lachen, omdat dit echt wel gaaf was om samen te kunnen doen.

Verrassend genoeg gingen de laatste kilometers nog net zo snel als de eerste. Sterker nog, kilometer 59 was de op één na snelste. De rest dobberde in een range tussen 5min50 tot 6min25 per kilometer zo ongeveer. Na 45 km kwam ik langzaam in de bubbel die ik de survivalmodus noem. Meestal ervaar ik dat aan het einde van trailwedstrijdjes waar ik wil presteren, dus een 20 of 30 km, waarbij ik dan nog even alles uit het vat haal om een beetje door te spurten. Het is alsof mijn hoofd tegen me zegt dat ik de finish nooit ga halen als ik niet elk moment alles uit de kast haal.

We bikkelden nog even door tot we terug bij het station waren. Daar hadden we iets van 64 km. Te weinig dus, voor de duivels challenge. Dus deden we nog een vlug heen-en-weertje over een saaie asfaltweg tot de teller op 66.6 km stond.

Bij de finish (auto) kregen we een lekker fris finishersbiertje en volgelopen benen en bananenbrood. Het was een topdag op de trails en ik ben megatrots op pap dat ie z’n eerste ultra heeft volbracht! Nu heeft ie geen excuus meer om te weigeren als ik vraag of hij ook mee wil doen met een ultra wedstrijd :p

Voor nu zijn het zere spiertjes en vreemd waggelend lopen, maar met een lach terugkijken op een prachtige dag. Dit was de laatste afstand die ik van de duivels challenge zal lopen, een mooi einde dacht ik zo! Nu snel de kampeerspullen bij elkaar zoeken voor wat weekjes avontuur in de bergen!

Een gedachte over “Retourtje Rhenen

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: