EMI 2021 – Een perfecte week

Het plan was eigenlijk om afgelopen week gewoon thuis te zijn, studie af te ronden, verder te trainen in het vaste ritme richting het WJK in Italië en misschien nog later een lang weekend naar de bergen te gaan. Zo’n plan kan je beter niet al te stellig vastpinnen, zodat er ruimte overblijft om spontaan alles om te gooien en direct naar de bergen te gaan. Dat bleek maar weer. Een week keihard trainen, hoogtemeters vreten, kilometers snaaien en daarna in het hotel aan het culinaire diner aanschuiven. Spontane plannen zijn de beste plannen, vooral als je ze deelt met de vrolijke enthousiaste energieke en gepassioneerde skyrunners/trailgekkies die ik om me heen had afgelopen week.

De EMI, oftewel, Esprit Montagne Invitational week, werd wederom georganiseerd door Alke Staal in het mooie La Chapelle d’Abondance in de Portes Soleils, ten zuiden van het meer van Genève. Je vindt er geen gigantisch hoge toppen zoals in de echt hoge Alpen, maar dat maakt het des te mooier: als je hier de bergen op loopt heb je aan de ene kant uitzicht op het Mont Blanc massief en aan de andere kant het mooie meer van Genève. Je kijkt niet op tegen een hoge grijze rotswand die aan de andere kant van het dal zou kunnen liggen om al het andere uitzicht te blokkeren. 2500 m is ongeveer de maximale hoogte, waardoor het gebied veel begroeiing heeft en dus heerlijk groen en fris is.

De eerste zondag in de bergen begon meteen met een pittige race: de vertical naar Les Cornettes de Bise. 1200 hoogtemeters in een kleine vier kilometer. Echt perfect om de benen wakker te schudden uit de alledaagse realiteit van het stoelzitten achter een bureau. Zoals het meestal gaat bij een vertical, werd de start per persoon opgedeeld met steeds een tweetal minuten tussen iedere deelnemer. De vrouwen mochten eerst van start, daarna pas de mannen, zodat er aan de top niet al te veel wachttijd zou zijn voor de snelle mensen. Ik vond het spannend om tussen al die goede Nederlandse lopers en loopsters te starten. Waar zou ik eindigen in dit sterke veld? Zodra mijn naam werd geroepen moest ik wel… Iemand roept start en daar ga je dan, een eindeloos lange klim naar een top verhuld in de mist van een witte pluiswolk. Door het bos ging het nog best makkelijk, switchbacks over stevig aangestampt pad. Zodra de bomen werden vervangen door open veld, werd dat stevig aangestampte pad ingewisseld voor modder gemengd met koeienpoep – de koeien stonden daar ook zo lekker midden in – waarbij je met elke stap weer een beetje verder wegzakte of terug naar beneden gleed. De fluo oranje routevlaggetjes stonden plots heel dicht op elkaar, wat niet veel goeds betekende: dan was het pad geen pad meer en was de route niet veel anders dan recht omhoog de berg op. Het welbekende ‘Alke-paadje’. Dat ging dan door totdat je ergens weer een ‘pad’ tegenkwam. Skyrunners willen tenslotte maar één ding. Zo kort mogelijk. Zo recht omhoog mogelijk. Zo onmogelijk mogelijk 😀

Stukjes scramblen op handen en voeten, kort onder de top. Trillende benen van de inspanning zorgden ervoor dat op die passages het tempo nogal inkakte. Voorzichtig omdat de stenen glad waren van de regen. ‘Alles riskeren’ had ik toen nog niet helemaal door. Wat kan je veel leren in zo’n week… Gelukkig mochten alle verticaal gestegen meters ook weer afgedaald worden, dat is toch altijd nog meer mijn ding. Door alle regen was de afdaling één grote modderglijbaan geworden. Nadat iedereen een heel aantal keer was uitgegleden kwamen we als smerig vieze varkentjes beneden, verlangend naar een warme douche.

Dat was nog maar dag één. Door het onaangename natte weer werd de sunset vertical van de eerste dag verplaatst naar de tweede dag, waarop we ook al Skyrace Roc de Tavaneuse zouden lopen. De eerste helft van die race ging niet lekker. Door buikkramp en moeite met drinken/eten had ik weinig power in de eerste klim. De Clif bars die ik normaal gesproken zo lekker vind, kreeg ik niet naar binnen. Als enige calorieën had ik wat Tailwind gedronken, maar niet genoeg om top te lopen. Nadat de afdaling naar Lac de Tavaneuse voorbij was kon ik mijn gedachten verzetten en beter focussen op waar ik mee bezig was: racen. In het heen-en-weertje voor de laatste afdaling kwam ik een treintje lopers tegen vol gezelligheid, waar ik eigenlijk ook wel bij wilde aansluiten. Maar ik moest nog heen en weer naar een graadje. Gas erop dus, net te laat eigenlijk, maar het zorgde er wel voor dat ik nog flink wat tijd goed heb gemaakt op de afdaling naar de finish. Na de race reden we snel terug naar het hotel om te douchen, snel avondeten naar binnen te stoppen en dan weer op pad te gaan voor de sunset vertical. 900 metertjes lopen, woehoe. Wel met 400 meter stijging, recht omhoog natuurlijk. De benen schreeuwden het uit van tegenzin en zeker in het begin van een week als deze is het nog zoeken naar de juiste push en een fijn ritme voor hartslag en ademhaling. Het dubbelgevouwen bergop lopen kost enorm veel zuurstof in een korte tijd, waardoor – in ieder geval bij mij – m’n ademhaling allerlei luidruchtige vormen gaat aannemen. Eenmaal boven verandert dat in een inspanningskuchje, de gezonde (?) variant van een rokershoestje. Het geklaag van de benen was me niet zoveel waard. Zodra de top bereikt was, zat ik met een glimlach van oor tot oor tussen de andere glimlachende en stuiterende berggeiten, genietend van de avondzon die de Mont Blanc in de verte bijna goud kleurde, terwijl een frisse wind door onze haren danste en het zweet op onze gezichten opdroogde. De grote punt bosbessentaart in de berghut achteraf was niet eens meer nodig om het een onvergetelijke avond te maken, maar het was wel het perfecte puntje op de i.

Er volgden nog een heel aantal races. Van de 8 die er gepland stonden zijn er uiteindelijk 7 uitgevoerd. Helaas was de Downhill vertical afgelast vanwege het miserabele weer, dat een te groot risico op blessures zou creëren. Gelukkig konden de andere races allemaal wel doorgaan. Een checkpoint skyrace in de regen en door de blub met een afdaling als een omaatje, een idioot steile vertical naar een piekje met de interessante naam ‘Haute sex’ (gekke Fransen), een sprint skyrace van 6 km die ik samen met een aantal fanatieke modderstampers nog een keer liep na een onweersbui (misschien wel het leukste rondje van de hele week) en als laatste de team skyrace naar Mont de Grange inclusief sneeuwballengevecht op de top.

Behalve hele dagen over de paadjes rennen deden we ook nog andere dingen tussendoor. Bijvoorbeeld races voorbereiden en de tas inpakken, herstellen door de pijnlijke spieren te foamrollen, veeeeeel eten, modder afspoelen in de douche, neuzen ophalen of dichtknijpen voor de stinkende zweetkleding in de hotelkamer, half in slaap vallen op de bank voor de tv terwijl we Tour de France of voetbal keken, goudgeel hersteldrank drinken, nog meer eten, niet kunnen slapen door de zere benen, vervolgens weer stuiterend naar de start van de volgende race lopen, klaar om weer topselfies te maken van het uitzicht dat afgedekt werd door een dichte witte mist.

Een perfecte week dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: