WK U23 2021 – Fonte Cerreto, L’Aquila

Fonte Cerreto is een onbekende plek voor velen. Vrij weinig mensen die ik spreek weten überhaupt dat er in midden-Italië nog hoge bergtoppen te vinden zijn. Maar toch zijn ze er. Je kan Fonte Cerreto amper een dorp noemen: veel meer dan een paar hotels, een camping, een sportwinkel en een skilift is er niet. Waarom zou je hier dan een WK Skyrunning organiseren?

De bergen zijn er spectaculair. Kalkgesteente uit het Jura en vroeg Krijt liggen er aan de oppervlakte. De rit met de cabinelift vanuit Fonte Cerreto naar Campo Imperatore (+1000m) laat een aantal mooie breuklijnen zien tussen gesteentepakketten uit het vroeg Krijt (de Cefalone formatie) en Mioceen (de Glauconitische Kalkareniet, een kalkrijk zandgesteente dat waarschijnlijk is afgezet in ondiepe zee, waardoor het mineraal Glauconiet gevormd werd). Om je een idee te geven: het vroeg Krijt begon zo’n 145 miljoen jaar geleden, terwijl het Mioceen nog maar 23 miljoen jaar geleden is. Interessant voor de geologie, die breuklijnen, maar door de heftige aardbevingen is de locale bevolking er (zeer begrijpelijk) iets minder blij mee. Tijdens de klim die zowel in de vertical als de skyrace gelopen wordt, van Fonte Cerreto naar Campo Imperatore, zouden we binnen 1000 hoogtemeters een geologische tijd van grofweg 120 miljoen jaar overbruggen. Dat maakt het heel moeilijk voor een aardwetenschapper om snel die berg op te lopen…

De lange laatste afdaling van de skyrace bestaat uit vermakelijk renbare switchbacks. Ook dit pad leidt langs een aantal interessante breuklijnen die door de rennende ziel voorbij gelopen worden. De Corniola kalksteen uit het vroege Jura (DINO’S!!!!, ~200 miljoen jaar oud) grenst er op het hoogste punt aan de Venacquaro formatie uit het Oligoceen (~30 miljoen jaar oud). Tijdens de klim loop je dus naar gesteente van steeds jongere geologische ouderdom, terwijl de afdaling je (mede door de breuken) terug naar veel oudere pakketten leidt. Vooral de jongere gesteentes (Mioceen en Oligoceen) zijn vaak mergelachtige gesteentes. Dit betekent dat de paden beladen zijn met rollend gruis, wat vervelend klimt en onhandig daalt.

Dus. Het is goed dat ik nog geen geologische kaart van het gebied had bekeken vóór de wedstrijd. Ik durf niet te zeggen of ik anders in dezelfde tijd gefinisht zou zijn. Vanuit de lift waren er al genoeg breuklijnen en gedeformeerde gesteentes te spotten. Tijdens de vertical liepen we meerdere keren over een breccia, die ook bij Campo Imperatore aan het oppervlak ligt. Gelukkig was mijn wedstrijdfocus sterk genoeg om er snel voorbij te rennen. Bovendien had ik geen racevest aan om de stenen in te stoppen. Tenslotte tikte de tijd vrolijk verder en wilde ik ook graag mijn prestatie van 2 jaar eerder verbeteren. Hoe interessant die stenen ook allemaal zijn, ik kon het niet toelaten dat daardoor kostbare tijd verloren zou gaan.

De vertical was warm. Heet. Italiaanse warme zweethitte waarin een mens met een beetje gezond verstand siësta zou houden. Goed moment om een berg op te rennen, want boven is het meestal kouder. Maar tegen de tijd dat je boven bent, heb je al het vocht dat in je lichaam zat al door je poriën naar buiten geperst en stroomt het in zoute rivieren over je huid naar beneden, meestal richting je ogen om daar lekker te gaan prikken. Na 500d+ voelde ik voor het eerst een zuchtje wind en verdween de zon kort achter een wolk. De wind blies de mentale dip uit m’n hoofd en door de schaduw van de wolk kwam er weer even ruimte voor scherpere focus. Dat ritme herpakken! Het tweede deel van de vertical lag me beter door de lagere temperatuur en steilere helling. Het was harken, duwen op de stokken. Ik kroop in het kielzog van een Tsjechische jongen uit de jongere categorie die me voorbij kwam. Hij had een fijn ritme, maar uiteindelijk moest ik hem toch laten gaan. Vlak onder de top werd er hard geroepen door de supporters. “Vai! Vai! Vai! Allez, Allez!”. Dat gaf zoveel energie, waardoor ik – voor mijn gevoel – nog een beetje sneller ging. 6 minuten sneller dan in 2019 stortte ik neer bij de finish. Helaas was er deze keer geen watermeloen bij de finish, maar na zo’n race kon ik me daar niet druk om maken. Boven wachtten we tot iedereen van het team gefinisht was, maakten we nog wat teamfoto’s met onze vermoeide gezichten en deelden we de wedstrijdervaringen met elkaar. Mooi begin van het weekend.

Op zaterdag deden we een korte verkenning vanaf Campo Imporatore naar Monte Portella en weer terug. Rustig aan, niet te veel hoogtemeters, maar wel even de benen in beweging. We kwamen twee Denen tegen en een Zweed van 2+meter, met wie we even stonden te kletsen over de wedstrijden en ze begrepen de eindeloze hill repeats die we in Nederland doen maar al te goed. Ook zij hadden niet veel hoogtemeters in hun land om te trainen, dus dat schept gelijk een band. Zij vonden ook dat we te veel pasta pomodori kregen in het hotel en samen hoopten we op iets anders voor lunch. Maar hoop is niet altijd iets waard, de lunch was gewoon weer de vertrouwde pasta pomodori. Wel goed loopvoer zullen we dan maar zeggen…

Zondag, ongeveer 10 minuten voor de start: ‘de skyrace wordt ingekort, iedereen loopt nu de Youth A ronde van 16km’. Huh wat? Harde windstoten op de toppen maakten het onmogelijk de lange skyrace over Pizzo (pizza?) Cefalone op 2533m te lopen. Er was ook regen voorspeld en met de grijze lucht van de ochtend leek het alsof de Gran Sasso een ochtendhumeur had. Ikzelf had ook niet een beste ochtend. Door een slechte nachtrust door de warmte in de hotelkamer en opspelende zenuwen was ik allesbehalve uitgeslapen. Het plan dat we hadden gemaakt met de coaches konden we ook overboord gooien nu de skyrace korter was. Snel schakelen met een traag wakkerwordend hoofd was geen succes… Dat bleek, want in de eerste klim voelde alles zwaar en zwak en slap. Behalve m’n maag, die draaide vrolijk alle kanten op. Hoewel ik mensen in bleef halen tijdens de klim, voelde ik teleurstelling opborrelen. Bovenaan de klim van de vertical wilde ik alleen maar stoppen, met de lift terug naar beneden en in bed gaan liggen slapen, ofzoiets. Mentaal ontbrak de kracht om door te zetten, waardoor ik een een soort negatieve mindset terecht kwam. Misschien was ik daar doorheen gevallen als de skyrace de originele lengte was geweest, maar dat zijn speculaties. Ik liep door, want voor me liepen atleten die het wel waard waren om nog in te halen. Zo ging ik van persoon naar persoon, steeds een nieuw doelwit, totdat ik in mijn uppie de afdaling in ging. Niemand voor me, niemand achter me.

Bij de lift kon ik gelukkig mijn stokken aan Linda en mam geven. Nee, ik hoefde geen extra water van ze, want ik had nog amper wat gedronken uit mijn softflasks. Dat lukte me niet. Lukte het niet of wilde ik dat het niet lukte of probeerde ik gewoon maar half? Waarom probeerde ik niet gewoon wat harder? Achteraf snap ik er niks van, die futloze mindset herken ik niet van mezelf.

Uiteindelijk bij de finish – na een goed verlopen afdaling – was er teleurstelling, geen voldoening. Geen kilometers of hoogtemeters om echt trots op te zijn, geen gevoel alles te hebben kunnen geven, geen tevredenheid qua tijd of klassering. Met de teleurstelling kwamen andere negatieve emoties ook weer boven, waardoor ik een tijdje stil voor me uit zat te staren bij de finish. “Are you okay?”, vroeg een vrouw van de organisatie. “No, but I mean yes, I guess”, was mijn vermoeide antwoord. Even was er verwarring in haar ogen, maar ze snapte dat ik fysiek in ieder geval wel prima was.

Na een koude douche in het hotel viel de ochtend van me af. Toch maar een relaxed koffietje op het terras, nagenieten van het raceweekend, want het was tenslotte een privilege om dit te mogen beleven. Een mooi team, een prachtig gebied en de invloed van het heerlijke Italiaanse leven. Zelfs de pasta pomodori ga je na een tijdje wel waarderen en eigenlijk is het best wel leuk om alles met handen en voeten uit te leggen aan een Italiaan omdat zij geen Engels spreken (dat je een stapel handdoeken krijgt terwijl je om wc papier vroeg). Bovendien kon ik ook wel trots zijn op de 6 minuten die ik verbeterd ben op de vertical, de plek van Nederland in het teamklassement (11e van 18) en de mooie prestaties van mijn gedreven teamgenootjes. Bedankt Italië, bedankt NKBV, bedankt mam, bedankt team!

Nu weer door naar het volgende avontuur!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: